زخاك پاك شيرازم
زخَاك پاك شيرازم، گلي خـــــــــــودرا نمــــايان كرد
گل بانو چوبانويي، شبم را مــــــــــــــــاه تــــابان كرد
زچشمش دل سخنگو شد ،همي دل با سخن همراز
همان چشمانِ آهو سان، دلم را خوش خرامان كرد
اگر گويم به او بانو، حقـــــــــيقت او كــــــــه بانو بود
براي عشق دلدارش، كـــــــــه نازي بس فراوان كرد
خمار چشم او هردم ،به زير طـــــــــــــــاق ابروها
كمانْ ابرو كه زيباتر، ز صورت ذكــــــــــر جانان كرد
خدا را بذلِ خالي بود كنار لــــــــــــــب به آرامش
چه زيبا آن خداي ما، به رويش خـــال مهمان كرد
اگر نيم رخ دو چشم او، نگـــــــر بر ديده ها گردد
يقين دان چشم رويايش، دلي را لرزو لرزان كرد
گوهر هاي به هم رسته ،به زير لب طلا پوشان
زمان خنده زير لب ، سفيدي راز مــــــرجان كرد
زناخن گر سخن گويم به آبي نقـــــــش و نقاشي
چه زيبا صاف و برّاقي ،مرا صد بار حـــــــيران كرد
چه گويم من سخن بيشتر ، به زيبايي ز زيبايي
من اين دانم خداي من ،به بانو نيك احسان كرد
بسا زيبا همين بانو، همي دارد در آن انـــــــدام
يقينا بيش زيبا را ،زما يك دم به كتـــــــمان كرد
چو اشك گوهر از ديده ،به قطران روي آن چهره
سكوت از راز دردي بود، كه او از چشم باران كرد
سفيد اندر سياهي بود لباس خوش ركابش چون
ميانش نقطه اي رنگين ، دمادم سوز مستان كرد
سرايي بس مجلل چون ، بسان كــــــــاخ رويايي
وسايل تك به تك با هم ،سرا را چون چو رضوان كرد
زانگشتر نگين او زسينه سينه ريــــــــــــــــــزش هم
به شكل خوشه اي گندم ،مرا شب رو به مستان كرد
تو اي يوسف قلم را خوش، به اوصافش رقم بر زن
برادر را همان خواهر، زگريه درد درمــــــــــــــان كرد
|
+| نوشته شده توسط
یوسف پورعظیم در یکشنبه پانزدهم آذر 1388
|
